Zaterdag 8 oktober. Het is weer zo ver de Amsterdamse Grachtenrace staat weer op het programma. Wisselvallig koud weer met af en toe zon en buien.  Vroeg uit de veren en met een veel te kleine vito bus vol met bonkige roeiers richting Amsterdam. De geur van broodjes pindakaas gaat door de hele bus. Gatverdamme veel te vroeg om die geur te kunnen waarderen. Gelukkig heeft Hilse zijn doos pasta nog dicht dus dat blijft ons bespaart. Zoals gewoonlijk weer veel te vroeg aan. Eerst nog maar aan de koffie. Al uitkijkend over het water blijkt het windje 3 a 4 wel gunstig te staan.

 Er is niet veel en niet ver getraind dit jaar voor de Amsterdamrace. Toch hebben wij ons beste opstelling in de boot. Op bakboord Hilse, Don,  Tseerd en Bernard. Op stuurboord Jacob, Kees, Robert en Frans.

Veel ervaring en 2 retejongens der Amsterdamse grachtenrace Robert en Don.

Om 11.45 starten we met 3 boten op een lijn. De huysman, de Sterke Sietze en nog een sloep uit Haarlem die wij niet kennen.

De start is goed we liggen direct op kop. We roeien makkelijk en het wegroeien bij de andere teams geeft ons goede moed. Het windje is in de rug dus een ideale situatie om warm te roeien. We worden wel direct getrakteerd op een hagel en regenbui lekker verfrissend. Omdat we zo makkelijk bij de sloepen wegroeien weten we het zeker. Die komen er vandaag niet meer langs.  De bocht om, door het sluisje de eerste grachten door. Met een constant tempootje van 30 slagen kachelt de Fretter lekker voort met een gemiddeld gangetje van 8,3 km per uur. De slagmannen voelen dat er kracht in de boot zit waardoor de sloep mooi op tempo blijft en niet steeds op gang hoeft getrokken te worden. Na een uur zijn we bij het Amstelhotel. Hier wacht een rondvaartboot die het gehele trace over de Amstel meevaart. Dit  is doping voor ons en er wordt nog eens extra aan de riemen getrokken. Het tempo gaat omhoog naar 31, de snelheid naar 8,6 en de voorsprong op de sterke Sietze wordt groter.  De vele Japanners en Chinezen aanwezig op de rondvaartboot maken prachtige kiekjes van hun nieuwe helden. Dan draaien we de grachten weer in. Op naar  het Olympisch stadion. Na 1 uur28 minuten.  Zijn we hier aangekomen. De Sterke Sietze is weer iets dichterbij gekomen. Nu komt het lange kanaal waar we windje tegen hebben. We zetten hier aan want we weten dat we hier sloepen kunnen inhalen en in de grachten van de binnenstad niet.  Met korte felle halen en tempo 31 worden over het gehele kanaal 8 sloepen ingehaald.  We zijn nu helemaal uit het zicht van de Sterke Sietze.  Nu komt het laatste maar zwaarste deel. De grachten van de oude binnenstad. Waar het nauw is en veel bruggen zijn. Per ongeluk wordt dan ook een regenpijpje van een woonboot getikt. Nog snel halen we de Averij in waar onze trouwe roeivriend Casper in meeroeit . Hij probeert te redden wat er te redden valt want echt lekker loopt die boot niet. Hierna zitten we de vrouwensloep Gialight op de kont. Deze sloep geeft ons ruimte. Klasse. Ook zij beseffen dat wij met een race bezig zijn en wij sneller dan hun zijn met onze lompe bak terwijl ze zelf bovenin de top van het vrouwenklassement staan. De krachten beginnen aardig weg te vloeien. De Gia loopt sneller door onder de bruggen en het zijn potige wijven. Het is nog een hele klauw om er bij weg te roeien. Maar we herpakken ons en als collectief roeien we er gestaag van weg. Zeker als de stuurman van Gia light een stuurfout maakt en tegen een brug op knalt. Terwijl onze stuurman Wybe vandaag keurig de nauwe ruimtes maximaal weet te benutten. Dan hebben we de grachten gehad en hoeven we alleen nog maar een klein stukje naar de kade achter het station. Stikkapot dus dit stukje gaat op karakter. Toch worden nog 3 sloepen ingehaald.  Waaronder 2 kromhoutwailers. Een schande dat die lui in zo’n mooie boot varen als je niet kunt roeien. De finish wordt gehaald. Binnen 2 uur 58 minuten en 30 seconden.

Voor het eerst onder de 3 uur. Misschien ook wel omdat de race 400 m korter was dan normaal omdat we bij de takelkade startten ipv het scheepvaartsmuseum. En dit jaar weinig last gehad van opstoppingen zoals alle andere jaren.

Maar niettemin voelde we weer dat we als collectief hadden geroeid en hebben we een goed gevoel aan de race overgehouden. De sfeer, de route en de afstand maken toch dat dit de eenna mooiste race van het jaar is.